i been wrote something here

and soon i’ll be back to write again

เราอาจเดินพบเส้นทางวกวนมากมาย

แต่ละเส้นทางที่ผ่านมา

แม้สองข้างทางจะมีความสวยงามเพียงช่วงสั้น ๆ

ได้สัมผัส รับรู้ เพียงพริบตา แล้วผ่านไป

เมื่อความสวยงามจางหาย ถูกแทนที่ด้วยความสับสน วกวน

ยิ่งเดินทางต่อไป สองข้างทางเริ่มว่างเปล่า

แสงสว่างเริ่มลดปริมาณลง เหลือเพียงแสงริบหลี่

พยายามเพ่งมองหาทางออกเท่าไหร่

เหมือนทางออกถูกกลืนกินไปกับความมืดมิดที่กำลังปกคลุม

ยิ่งเดิน ยิ่งหลง วกวนหาทางออกไม่เจอ

สุดท้ายของการเดินทาง

เราจึงต้องหยุดเดินเพียงแค่นั้น

หยุดพัก หลับตาให้แสงสว่างจางหายจากดวงตา

ปรับสายตาให้ชินกับความมืดที่ถาโถม

เพื่อเราจะได้มองเห็นเส้นทางอีกครั้ง

เมื่อไหร่ที่ความมืดกับตัวเราเป็นหนึ่งเดียวกัน

การเดินทางจะเริ่มต้นอีกครั้ง

สรรพสิ่งหลายชีวิตกำลังคืนสุ่นิทรา และอีกหลายชีวิตกำลังเริ่มต้น

ใช่ว่าจะมีอะไรแตกต่าง ชีวิตยังคงดำเนินไปเช่นเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

that ok.